Vendlindja ime, Kosova ime

Vendlindja ime, Kosova ime

VENDLINDJA IME, KOSOVA IME …

Sabit RRUSTEMI

(Poezi festive të shkruara nëpër vite, për 17 Shkurtin 2008)

MESHA E PAVARËSISË

Nis në Shtëpinë e Lidhjes në Prizren …
Aty nën kala
Pastrohemi me ujin mëngjesor të Bistricës

Dalim te Verrat e Llukës
Për t’u ngritur në lulediej
Grykës së Kaçanikut

Hyjmë me mallin e triumfit
Në Shkupin e Kosovës
Për një Simfoni të qetë të Bardharit

Kapërcejmë Fuqitë e Mëdha
E harrojmë një Moratorium
Për të zbritur në Vlorë

Shpëtojmë gjysmën e Etnisë
Nga operimet ballkanike
Me Kosovën nëpër lisa

Në pauzë
Londra përsërit një racion dreke
Me konferencë Berlini

Fqinjët lakmitarë
Na vjedhin Bukën e Bekuar

Neve mbesim duke i ngrënë gishtat

Një shekull udhë bëmë
Në ballë me agimët e ademët

Golgota kohësh sfiduam
Nga Prizreni në Prekaz
Nga Karadaku në Koshare
Deri tek kjo Meshë e Pavarësisë
Në zemër të Dardanisë

Aty Në Majën e Bregut të dielltë
Rreth të Përndritshmit Rugovë
Këndojmë hymnin e të gjitha luftërave
Kur ka ra Kushtrimi n’Kosovë

Dardania shpërgjumë antikën
Në mileniumin e tretë
Shenjtërohet me pavarësi

Kori i përzier
Nga Sheshi Nëna Terezë në Prishtinë
Ngrit majegishtash një popull
Tek përmbyll Meshëm me Hymnin e Ri
Zgjohu Dardani .

( 15 shkurt 2008 )

DËGJOJE KËTË MUZIKË LIRIE

Në Ditën e Festës
Nuk dua të flas
Do të heshtë e do të heshtë
Aq thellë do të heshtë
Për t’i dëgjuar ata që ranë

AtDheu IM
Tumir heshtjen time
Për t’ma risjellur zërin e tyre
Dhe të Hyjnores sime
Që s’e kam pranë

Të falem përjetësisht
AtDheu IM
Në Ditën Tonë të Shenjtë

Dëgjoje këtë muzikë lirie
Hyjnesha ime
Këtë zë të ëmbël nga gjaku i tyre

Nga një trëndafil të kuq
Të kuq e të kaltër
T’jua mbjellim nëpër Zemra

Le të rrahin papushueshëm
Orët e AtDheut
Për aromën që sollën

(16 Shkurt 2009)

SE TË KAM ATDHE, KOSOVË

Në secilën pore të trupit tënd
një gjurmë kam lënë

diku hapin tim të vogël
gjurin e vrarë
bërrylat e gërvishur

diku hundë e buzë troshitur
dhe në mend s’më ka shkuar
për të të fyer
a për t’u hidhëruar

jam ngritur e kam ecur

diku një pemë kam mbjellur
një arë kam lëruar
farë kam hedhur
dhe lule kam mbjellur
e një ëndërr
ma t’bukurën ëndërr kam ëndërruar
nën hijen e saj

dhe mendjesh s’kam fluturuar

trupit tënd jam katrithur
përpjetëzave
tatëpjetëzave

e sa herë jam shpërblyer
jam ndëshkuar

po nuk jam zbrapsur

as kur më kanë dëbuar
shpresash nuk jam thyer
drejt gjirit tënd
kam vrapuar
jam kthyer
si i eturi për ujë

nën hije të një therre jam mbështetur
kulla të reja kam projektuar
e rrugë
prej nga do vinte
ajo e ëndërrta ime
dhe qiejt kam trazuar prej gëzimit
duke fshirrë rrëketë e thella ttë gjakut
të pikëllimit

për ta shijuar një buzëqeshje të çiltër
agujve të lirisë
duke i shtrirë krahët horizontit
dritaret e dashurisë

se nën dhe e mbi dhe
të kam vetëm ty
imi atdhe

( 16 – 17 Shkurt 2012)

NË ÇASTIN KUR KJO DITË JE TI

Asgjë nuk i kërkoj Ditës në të cilën posa hyra
qoftë kjo edhe Ditë Feste
sall le të jetë e kthjelltë si sytë tu
e ndritshme dhe e qeshur si fytyra jote
e ëmbël dhe e ngrohtë si buzët tua
si ai trupi yt i bardhë e i njomë
e dashur dhe e dlirë
si zemra jote
si ai shpirt i paqtë e i pafund

Ditës në të cilën posa hyra
nuk i kërkoj asgjë pos Teje
Në çastin kur kjo Ditë je Ti
do t’i falem përditë
me dashuri

( 17 shkurt 2015 )

PËR NESËR MBESIN FRYTET E PASHIJUARA

Këpucët e reja nuk i hoqa nga vitrina
as ua ngjyva lëkurën me yndyrë të zezë
le të çlodhen nga udhët djersët hallet

Me të vjetrat bëra shetinë e mëngjesit
duke i numëruar hapat përgjatë lumit
brigjeve të lagura e të ndotura gjithandej

Barit të tharë të pakositur nga vjeshta
ndodh ta kem shtypur ndonjë gjallesë
ajri i paqtë më liroi nga dhembja e kresë

Në tryezë m’u servua buka e djeshme
ëndrrat u rishfaqën pauzave të ndërmjeme
pjesë – pjesë me pamje të hijezuara

Koha e mbetur e ditës u harxhua pa lidhje
magjisë së kujtesës a shpatit të çmalljes
pa ia çelur askujt ( e as ty) portën e ardhjes

Festat nuk sjellin më ftesa as telefonata
urimet vijnë eterit nëpër adresa të koduara
për nesër mbesin frytet e pashijuara

( 17 shkurt 2017 )

TJETËR DHE NUK KE (A)NDRRUE

Qysh me gjetë Fjalën ma t’dashtun për Ty
e me t’urue n’këtë Ditë
kur na mloi byku i deklaratave
e dekoratave pa shije

Qysh me ta dhurue edhe një Ditë ma t’bukur se kjo
kur i Lumi edhe n’ Pikë të Dimnit
për Ty e bani verë
Me cilën vepër me t’ gëzue ma shumë
kur n’ket moshë Tanden t’njomë
me lloj – lloj njollash t’kem randue
e Ti prapë s’na kshyrë shtremtë
s’di me u idhnue

T’mirë e t’këqij
k’ta kemi qillue

Atdheu im i bekuem
me gjakun e me frymën e krejt atyne
që për Ty u flijuen

Qysh, o qysh
ket hapësinë kaq të dashtun
në këtë Dhe të Atit të’lashtë
sa ma shumë me gëzue

Nuk mjaftuaka veç me ba fjalë
e me vendnumërue
Me ba përditë si sot
me nga një punë t’mirë me t’gzue,
larg, shumë larg tjerëve kishim shkue

Atdheu im i mirë
qi tjetër Dhe nuk ke (a)ndrrue ….

( 17 shkurt 2020 )

KOMENTE