Sytë e mi ende i kërkojnë ngjyrat e ylberit – (Cikël poezish)

Sytë e mi ende i kërkojnë ngjyrat e ylberit – (Cikël poezish)

Sinan SADIKU

SYTË E MI ENDE I KËRKOJNË NGJYRAT E YLBERIT

(Cikël poezish)

DELET

Shkojnë
tatëpjetë lugajës
drejt pyllit

Pojata lart
në kodër

Ujku
ulur te një lis
vëzhgon e përjarget

BRYMË…

Një brymë mizore
i dogji ëndrrat e blerimit
një nga një

Nga pikëllimi
vjeshtës iu këputën këmbët
po nuk protestoi

E njihte vetveten

Sytë e mi
ende i kërkojnë
ngjyrat e ylberit

VJESHTË NË VARGUN TIM

Shiu më i rrallë
kujtimit tim
po i bien gjethet

Lumi ka etje
burimet të përgjumura
thatësia i tregon dhëmbët

…………………………

Vesa u bë brymë
malli mallëngjim
vjeshtë në vargun tim

ME MIGJENIN

Pas shtatë dekadave
janë ndërruar
vetëm numrat në kalendar
koha ka mbet e njëjtë

Shpesh i takoj Lulin Zenelin…
dhe mendoj
sa t`pafuqishme vargjet
asgjë nuk ndryshuan

Këngët tua po këndohen
po na i prekin zemrat
më shumë se kurrë

Poetët po i ruajnë mushkëritë
nuk po i nisin këngët
nga frika se iu mbeten në gjysmë

Poeti im i dashur
koha jote dhe koha ime një
janë ndërruar
vetëm numrat në kalendar

Asgjë nuk ndryshuan vargjet

VARGJE PËRKUJTIMI

Ibrahim Ibishit

U njohëm
atëherë
kur krrokatnin korbat mbi muranë

Ishim
duke vrapuar pas magjisë së shkrimit
duke e përjetuar leximin

Ti e kishe një penë
një varr në qiell
dhe shumë shpresa
asgjë më tepër

Shiu për kërpudha
binte rrallë
edhe pse i këndoje balada

Mjeshtërisht
e kalove shtjellën e vetmisë

Kur kishe zjarrmi
ballin ta flladiste
një kaçurrele që vraponte pas erës

Njerëzit e vjeshtës
ende dashurojnë krijojnë çmenden
kështu disi

Miku im
do të ta sjell një trëndafil në varrezë
dhe këto vargje përkujtimi

SHKOI PËR TË ARDHUR

Dëshmorit

Shkoi për të ardhur përherë
erdhi për t`mos shkuar kurrë
dhe mbeti në këngë në poezi
në takime në ndarje
në lojëra në valle

U bë oksigjen
që i ushqen
mushkëritë e lirisë
ilaç që i shëron
ëndrrat tona
engjëll që e përzë
trishtimin

Erdhi për t`mos shkuar kurrë
shkoi për të ardhur përherë
bashkë me engjëjt e lirisë
yllin e fatit
dhe pemët e buzëqeshjes

Është krua i pashtershëm
i frymëzimit dhe ngrohtësisë

Nga bëmat e tij
i marrim ngjyrat më të bukura
dhe e vizatojmë pranverën

Shkoi për të ardhur përherë
erdhi për t`mos shkuar kurrë

ANTOLOGJI LIRIE

Agim Ramadanit

Kur vdekja vraponte
si e çmendur
dhe i veshte me të zeza
festat dasmat
që përfundonin
para se t`niseshin
ti erdhe

Një pranverë
të vizatuar në zemër kishe
me fjalën vëllazëruar ishe
me këngën poezinë

I doje ngjyrat
luaje me to kënaqeshe

Me të kuqen
atdheun rilinde

Pastaj u fshehe thellë diku
në të lashtën Dardani
si kryepikturë
si krye poezi

Faqeve të lirisë mbete
… antologji

KËNGË A VAJË

Këtij dimri të bardhë
shikimit tim
po i humbin ngjyrat

Kur dalin yjet
zbehtësia lëshon udhë
e nata buzëqesh

……………………..

Ishte këngë a vajë
e lyer me vaj
nga buzët e saj

KOMENTE