Shkretëtirë fjalësh (cikël poetik)

BISER MEHMETI

SHKRETËTIRË FJALËSH
( Cikël poetik )

U LINDA VONË

U linda vonë
E do të vdes herët

Në mes lindjes
E vdekjes
Macja e Alan Poes
Nuk më le të qetë

Ditën ndërtoj urën
Natën dikush e prish

Ushqehem me mjegull
Vjell gjysmën e vetvetes

U linda pa dëshirë
E do të vdes me dëshirë

Varri i hapur
Më pret diku në botë

DILEMË

Të rri apo të iki
Nga kjo shkretëtirë
Ku lulet e plastikës
Lotët i fshehin

Dora po thahet
Si lulja pa ujë
Nga zgjoi i bletëve
Që ëndrra i rëndon

Çka të marr
E çka të lë
Nga kjo shkretëtirë
Fjalësh të tepërta

USHQIMI I MËNGJESIT

Çdo ditë e më shpesh
Ushqimi i mëngjesit
Ka shije dhe varresh

Më japin të ha
Bukë të mykur
Gjellë me krimba

Heshti si i vdekuri
Që rri në arkivol
Tash e njëqind vjet

I lus për pak mëshirë
Po mëshira është ndryshkur
Para shumë shekujsh

Ushqimi që ma dhurojnë
M’i përzien zorrët
Më bën të vjell
Tri herë në ditë

Shpesh e ha errësirën
Mallin dhe dhimbjen
Lotin që nuk pikon

Çdo ditë e më shpesh
Ushqehem me vetveten
Që më vështron
Përtej malit me korba

U ZGJOVA GABIMISHT

Njëqind vjet pas lindjes
U zgjova gabimisht
Nga gjumi i vdekjes

Bota bënte luftë të shenjtë
Me djajtë e plakur
Që ishin arratisur
Gabimisht nga ferri

Njerëzit hapnin varre
Për trupat e tyre të vrarë
Në një luftë absurde
Kundër njëri-tjetrit

Një kohë qesha
E një kohë qava
Për botën që zinte në thua
Dhe e thente kafkën e vet

U shtrina gjerë e gjatë
Në mes të dy luginave
Po gjumë nuk arrija të bëja

Më i lumtur
Ndihem kur jam fjetur
Se kur jam zgjuar

VËLLAI IM

qeshte si i marrë
sa herë
kishte nevojë të qante

klithte e tërbohej
sa herë
kishte nevojë të heshtte

e detyronte shpirtin
të pikonte gjak
sa herë
kishte nevojë
të shkruante testamentin

shoqërohej me të vdekurit
sa herë
kishte nevojë
ta pshurrte botën

e vriste veten
sa herë
kishte nevojë të jetonte

FOTOGRAFIA JOTE

bashkë me kornizën
po ndryshket
edhe fytyra jote
në murin e nxirë

flokët të janë thinjur
nga pritja që nuk përfundon
qeshja të ësht ngrirë
dhëmbët të janë prishur

sytë të janë errësuar
nga lotët që nuk ndalën
prej ditës kur u arratise
përtej shtatë kodrave

fjalët sorollatën
nëpër hapësirën e ftohtë
bashkë me erën
që ulërin si ujk i uritur

sa herë të shikoj
kujtimet si mjegulla
më mbështjellin sytë

shpesh zbret ngadalë
me dorën e gjymtë
retë i dëbon
nga shpirti i ngurtësuar