Nuk kam lindur të m’a marrësh jetën ti (poezi)

Nuk kam lindur të m’a marrësh jetën ti (poezi)

Selvete Abdullahu

Nuk kam lindur të m’a marrësh jetën ti

Lëviz mbreti Edip
bëjë një rrotullore rreth boshtit mëkatar
se hijenat kanë marrë udhën e fatkeqësisë
mbi trupin tënd lozuar e përënduar
mëkatar i idit tënd të përbetuar.

Itak në nurin tënd vezullon edhe ndër ijet
Kur kërkimi yt shpon një botë hamletiane
As nuk gjen folen e as nuk prish porta
Ik bukuri e çastit në ishullin e pa shkelur

Se thembra e Akilit nuk u pa gjëkundi
Ti dyfishi i shprehur numrator
Pjesë e zemrës së marrosur
Edhepse pritjes i bëre kurorë

Duke kërkuar fatin në fatkeqësi
Një rrotullore e përbetuar
Mbetur lozonjare e pa djallëzuar
Vashë apo grua sido që je ti

Mos m’a humb durimin as mua
Se nuk jam e lindur për t’u flijuar

E kur mbi supet e tua rënkon fëmija
E buzëqeshjen ia ke ngrirë në buzë
Mbildhe lotin falja dhuratë
Se mbi trupin e tij
Qyqja
Këndon për ditë e për natë

Sado që t’i hap e mbyllë të trishtë histori
Prapë nuk kam lindur kurban për ty
Sidoqoftë puna o ogurzi
Asesi nuk kam lindur të m’a marrësh jetën ti.

KOMENTE