MOS MË NGUC

MOS MË NGUC

/Izmi Zeka/

Edhe kur hekurat vringëllojnë
Poeti s‘ka të ndalur
Edhe kur vdekja vjen
Poeti qesh

Nuk ka errësirë
As breshëri plumbash
As natë të errët
Që poetin e vret

Violina kur bie
Në San Remo
E njëjta zhurmë vije
Sërish poeti buzëqesh

Nata plotë errësirë
Heshtje gjithandej
Shikon para e prapa
Poetin heshtja se merr

Mediton nëpër faqe
E herë kokën në tavolinë
Të gjithë flasin
E poeti shkruan, vargon e rrëfen
Rrëfen …

Edhe kur buzëqesh
Ai mbetet poet
Qanë edhe qesh
Përsëri thërret

Vetëm poeti
Ndjen vërtet atë që ngacmon