M’ka vdekur dashnia për kremte (poezi)

Sherafedin Kadriu

M’KA VDEKUR DASHNIA PËR KREMTE

(Anton Nikë Berishës)

Me mëngjes
më thirre për gëzim

E marr me mend
do t’më uroje kremten e Ditës së madhe
që i jep fund agjërimit
si për herë
prej se u njohëm nga afër

O njeri
a hyjni qofsh
i shtrirë me kollin në jastëk
të trishtova dhe Ty

Ti qofsh i uruar
e shëndetin e botës paç
po, mua m’ka vdekur dashnia për kremte
Ka pesë vjet …

II

Nuk e di
ku paskam tretë
e ku paskam mbërri
po sot më paska vdekur edhe një poezi
diku në thellësi të shpirtit

Vetëm një varg vaj më paska mbetur
I Lorkës a i Bodlerit
Floberit a Gëtes
Hesses a Eliotit
Nerudës a Jeseninit
Kadaresë a Pushkinit

Pak ka rëndësi

Harresa është frymëmarrja e Zotit
me ngufatje metaforash
që ta zbardhin e ta nxijnë gërhitjen e fundit
pa ta varur në kular

I dashuri Njeri
ta përfillesh jetën
a të dhemb mjaftueshëm agonia
që të gërryen për çdo ditë

Apo të vdes në secilën pranverë
para se të kemi jetuar
Pikën e nisjes

Më thuaj

Një fjalë nga Ti e pres
edhe ditëve pa kremte
si një nga ilaçet më të rralla të kësaj bote
sepse n’ato çaste për pak i harroj dhembjet

(30 Mars 2025)