Luftëtari që nuk është më

Shkruan: Izmi Zeka

Sikur sot të ishte gjallë njëri prej atyre që ranë për Kosovën, do të vraponte drejt shokut të tij të shtrirë në rrugë.

Do të gjunjëzohej pranë tij.

Do t’ia ngrinte kokën me duart e veta dhe, me sytë e mbushur me dhimbje, do të bërtiste:

“Vëlla, a për këtë dhamë jetën?”

Do ta shikonte uniformën, plagët, fytyrën e tij të vrarë nga dhimbja.

Pastaj do të ngrinte kokën nga Kosova dhe do të thoshte:

“Ne nuk kërkuam asgjë për vete. I lamë nënat, fëmijët, shtëpitë. Dolëm në luftë që ti të jetoje i lirë. Unë mbeta këtu, ti mbete gjallë. Dhe sot të shoh të shtrirë në lirinë që e sollëm bashkë…”

Do të heshtte për një çast.

Pastaj do të bërtiste edhe më fort:

“Mos ma bëni këtë! Mos ma ktheni gjakun tim në pendim!”

Në Spartën e lashtë thuhej se muret e saj ishin njerëzit që e mbronin. Edhe Kosova pati njerëzit e saj që u bënë mur përpara dhunës. Disa u kthyen të plagosur. Disa mbetën përgjithmonë në tokën për të cilën luftuan.

Ata nuk ranë që një ditë shokët e tyre të turpëroheshin pse kishin luftuar.

Nuk ranë që liria të përdorej kundër atyre që e sollën.

Nuk ranë që kujtimi i tyre të mbetej vetëm në fotografi e në varre.

Ranë që Kosova të ishte vendi ku luftëtari do të ndihej i lirë dhe i respektuar.

Prandaj sot, kur një luftëtar shtrihet i lënduar në rrugë, sikur dëgjohet edhe një zë nga varret.

Një zë që nuk ka më trup, por ka kujtesë.

“Vëlla, mos qaj për mua. Vetëm mos lejo që ajo për të cilën ramë të humbasë para syve tanë.”

Dhe ndoshta fjala e fundit do të ishte më e rënda:

“Nëse lirinë që ta dhamë me gjakun tonë po e hani pak nga pak, atëherë më thuaj: për çfarë vdiqa?”

Kjo nuk është pyetje për një njeri.

Është pyetje për të gjithë ne.

Sepse të rënët nuk mund të kthehen për ta mbrojtur lirinë që na lanë. Tani ajo është në duart tona. /2LONLINE/