KËMISHA E NATËS – poezi nga Sinan Sadiku

KËMISHA E NATËS

/Sinan SADIKU/

Atë ditë kur veshe këmishën e natës
kohën tonë na e vodhi muzgu

Tani e tutje
mund të takohemi vetëm në kujtime
po pati mirësinë të na i falë vetmia

E vetmia jam unë
je ti
jemi ne
se nuk ditëm
ta shkundim pluhurin e shekujve

Sa e sa herë të pata thënë
e përkryera është trillim i poetëve
po ti kurrë s`e kuptove

Një ditë kur të mësohemi
ta shkundim pluhurin e shekujve
gjithçka do të ketë marrë fund
përveç pendimit

Ajo që kishim nuk ishte pak
ishte foleja e fatit tonë
që ti e rrënove
atë ditë kur veshe këmishën e natës