Ibrahimi: Kësmet sivjet me krejt familjen po e kryejmë klasën e dytë!

/2L ONLINE/ – Familja e Vehid Ibrahimit nga fshati Muqibabë, prej se ku iu dogj shtëpia, në korrik të vitit 2014, vazhdon të banojë në shkollën e fshatit, ku ka përvetësuar dy klasa, që i ka shndërruar në dhoma banimi, ani se në klasat tjera ngjitas, mësimin e ndjekin nxënësit e kësaj shkolle fillore, që është paralele e ndarë e shkollës “Mulla Idriz Gjilani” në Velekincë.

Kryefamiljari Vehid Ibrahimi shpeshherë, prej zori, ngushëllimin në mungesë të një shtëpie ku ta fus kokën, e gjen në humorin e tij. Ai thotë se komplet me familje, gruan dhe tre fëmijët, më të voglin, mbi 18 vjet, tani në qershor presin ta kryejnë klasën e dytë dhe në shtator të nisin klasën e tretë. “Na klasat po i kryejmë rend, veç që mësuesit nuk po na pyesin për notë. Sigurisht po na kalojnë me të njohshëm, sepse komuna nuk po na bënë çarën, e vet nuk mundemi për shkak të gjendjes së rëndë ekonomike dhe ja viti i dytë shkoi, ne akoma jemi në këtë shkollë kah jetojmë”, vazhdon Vehid Ibrahimi, me humorin e tij, që e quan “humor të zorit”.

Në këtë fshat të Komunës së Gjilanit që ndodhet në brezin kufitar jetojnë rreth 20 familje, shumica e tyre janë shfrytëzues të skemës sociale, përfshirë edhe Vehid Ibrahimin, si lider i kësaj ane të kufirit, pasi ai tani së fundi është zgjedhur edhe kryetar i Këshillit të fshatrave Muqibabë, Burincë e Lipovicë.

“Njeriu prej zori po bojka edhe hajgare me veten”, thotë Ibrahimi, për Portalin 2LONLINE, për të shtuar se e kupton që prania e tij në shkollë është e pakuptimtë, madje është pengesë për nxënës, sikurse edhe ata janë pengesë për një jetë normale të familjes së tij, por nuk ka zgjidhje tjetër dhe derisa nuk i ndërtohet një shtëpi në fshat, ose nuk i gjendet një zgjidhje tjetër, ata do të jetojnë aty.

Ai madje shkon tutje me humorin e tij, duke thënë se për shkollarët e asaj shkolle është edhe një e mirë, që nëse mësuesi i nxjerrë nga orët, për ndonjë problem, ata nuk kanë nevojë të sorollatën korridoreve, por thjesht mund të futën në një klasë, tjetër, që në fakt është dhomë ku jeton familja e tij, e ai do t’i pret si mysafirë, siç edhe i ka pritur shpesh me bukë e qaj, ose së paku janë ngrohur nxënësit kur ka qenë ftohtë.

Përndryshe, ai ripërsëritë edhe njëherë atë që e ka thënë disa herë edhe publikisht se kurrë në jetë, nuk e lëshon fshatin e tij të lindjes që është në kufi.

“Nuk i marr kur lakmi gjermanit, apo ndonjë toke tjetër, po tokës teme shqiptare”, thotë Ibrahimi, që pret e shpreson se megjithatë Komuna e Gjilanit do t’ia bëjë një çare dhe do t’ia ndërtojë, siç thotë ai, “një kafshore shpi”, në Muqibabë, e deri atëherë, sërish duke përdorur humorin e tij,  shprehet se po i dashka ta kryejnë edhe njëherë filloren me krejt familjen e tij, sepse prej shkolle nuk ka ku shkon. 

Përndryshe, Vehid Ibrahimi së bashku me gruan dhe tre fëmijët e tij, janë bërë banorë të shkollës, prej se shtëpinë e tyre e gëlltit zjarri, një natë të korrikut të vitit 2014, dhe e bëri shkrumb e hi. Ai dyshon se zjarri erdhi nga rryma elektrike. /2L ONLINE/