Hiri i Aleksandrisë: Poezia që e fitoi vendin e tretë

Manifestimi kombëtar i kulturës, FLAKA E JANARIT/2026
Nga konkursi anonim letrar – Poezia që e fitoi vendin e tretë

Lundrim KRASNIQI

Hiri i ALEKSANDRISË
Iu përgjërova babait me dënesë
“Më merr edhe mua në atë skëterrë!”
“Jo,” më tha, “s’është vend për ty,
Nuk dihet se çfarë mund të prekësh atje.”

Por unë u betova: “Nuk do të prek asgjë!”
Lëshoi pe, me sytë nga shtëpia:
“Eja, se për mua atje nuk është ferr,
Atje është hiri i shpirtit tem.”

Fytyrat tona, të molisura nga lufta,
Nisën të shndritnin në mes të gërmadhave.
Frika rrinte brenda, por gëzimi lulëzonte,
Veç fjalët e babait, jehonë në vesh:
“Mos aty! Mos atë! Mos e prek!”

Pamje apokalipsi, kafshë të ngordhura rrugës,
Buka e papjekur kishte mbetur pranë oxhakut.
Ah, ato dredhëza të kuqe në kopsht,
Që s’i kishte prekur dora e njeriut…
Kanë kaluar tridhjetë vjet e unë ende i mbjell,
Por shijen e asaj dite më nuk e gjej.

Prapë jehona: “Mos aty! Mos atë!”
Kur pashë diçka të verdhë, vezulluese.
“A është limon, baba?” thirra me gëzim,
Te televizori i thyer në mes të oborrit.
“Mos!” – bërtiti ai, e zëri iu drodh,

“S’është limon, bir, është minë!”
Hymë brenda. Vetëm një gjë kishte shpëtuar,
Një pajisje e fshehur nën shkallë.
“Me këtë,” tha babai, me sytë plot shpresë,
Do ta shohim Evropën e Amerikën, bir.

Sytë i mbante lart, te kati i dytë,
Aty ku rrinte dikur deri në orët e vona.
M’u kujtua zhurma “qak-qak” e makinës së shkrimit,
Melodia që më vinte në gjumë si piano pa tela.

Ngjitëm shkallët. Hiri ishte deri në gju,
Shumë më i lartë se në çdo shtëpi tjetër.
Aty ishte kopshti i mendjes, ishte bota vetë.
Sot nuk më dhimbset Aleksandri i Madh,
Por ajo “Aleksandri” e vogël që u dogj në shtëpi.