Etja (poezi)

ETJA
Ardian Haziri

Mes dritës së lodhur dhe hijeve që zgjaten;
Përpiqem ta çliroj veten nga vetvetja;
Si ky shi që bie pareshtur;
Dhe shkund nga shpatullat e qiellit;
Retë e dendura.

Deti është lagur;
Ka dëshmuar se edhe gjigantët ndjejnë etje.

Në kopsht, lulet jetojnë më gjatë se pranvera;
Se nuk e dinë ç’është kalimi i kohës;
Ato e matin jetën me frymën e erës;
Që u prek petalet;
Me një pikë shiu që bie nga qielli.

Mes dritës së lodhur dhe hijeve që zgjaten;
Mes shiut dhe detit;
Mësoj se gjithçka jeton më gjatë;
Kur nuk ka frikë nga përfundimi.