Epiqendër e frymëzimeve të tija mbesin atdheu dhe përditshmëria e tij

Shkrimtari gjilanas, Mehmetali Rexhepit këtë vit solli tri botime të reja, romanin “Hirësia e motit” dhe librin me poemtha, “Hirësia e flluskuar”, si dhe nga publicistika, monografinë ” Selatin Novosella – kronist i malbrezave”.

Duke folur për të, shkrimtari Sabit Rrustemi ka thënë se ai me 66 vite jetë e 45 vite krijimtari letrare, duket se pikërisht tash është në kulmin e krijimtarisë. “Vetëm këtë vit solli tri botime të reja, romanin “Hirësia e motit” dhe librin me poemtha, “Hirësia e flluskuar”, si dhe nga publicisitika, monografinë ” Selatin Novosella – kronist i malbrezave”. Ndërsa më herët, edhe librin me ese, “Enigma e magjikës dhe, vëllimin poetik ” Frymë e fërguar mynxyrave”. Dosido, këto prurje të reja, domosdo të detyrojnë për t’i vlerësuar”.

Përndryshe, për veprat e Mehmetali Rexhepit, u fol edhe në aktivitetin organizuar në kuadër të Manifestimit “Vjeshta letrare e Gjilanit”, ku me vlerësime për prozën e tij folën prof. dr. Hysen Matoshi, drejtor i Institutit Albanologjik të Prishtinës dhe kritiku letrar, Prend Buzhala ( kumtesën e të cilit e lexoi Ramadan Myrtaj ). Kurse, për poezinë, me vështrime u paraqitën Sherafedin Kadriu e Sarë Gjergji, të cilët kryekëput u përqendruan në librin me poemtha që u botua këtyre ditëve nga Shtëpia Botuese gjilanase, “Sogjetime”.

Me një vështrim të thuktë rreth monografisë “Selatin Novosella – kronist i malbrezave, u paraqit poeti dhe kritiku letrar, Nexhat Rexha. Kurse me deklamime u paraqitën, Xhezide Selimi e Ramadan Myrtaj.

Ishte vlerësim i përbashkët i referuesve se, shkrimtari Mehmetali Rexhepi, si në poezi, në prozë po edhe në eseistikë, ka sjellë vepra të arrira për nga niveli artistik dhe ai përmbajtjesor, ku epiqendër e frymëzimeve të tija mbesin atdheu dhe përditshmëria e tij.

Ndërsa, Mehmetali Rexhepi përveç falënderimeve  për të gjithë ata që u angazhuan në këtë aktivitet  kulturor-letrar ku u vlerësua  krijimtaria e tij letrare, iu është adresuar me një fjalë edhe miqve të librit, lexuesve.

Fat tjetër për librin

Miq të çmuar të librit!

Shkrimi merr shtytje brenda dy faktorësh: faktorit kohë dhe jetë. Faktori i parë me shumëçka e kushtëzon të dytin… Njeriu i shkrimit është rob i kërkesave dhe kërshërive të tija, andaj bezdia e tij mund të të prishte edhe me më të dashurën e jetës…

Jeta hap hulli dhe lyp të mbjellat e saj. Të mbjellat kërkojnë farë cilësore, mandej: as thatësi, as ligatinë, diell dhe shi, as për tu djegur, as për tu kalbur. Korrjen dhe shirjen e të mbjellave e bëjmë së bashku me lexuesin.

Brenda faktorit kohë, nga e mbjella deri te korrja a vjelja, futen gafe dhe skajshmëritë e stinëve, humb vrullin prirja, zbehet pamja e ndjeshmërisë, kallinjtë e ideve mund të mos jenë veshur me kokrra frutash, shkunden nga shtrëngatat e motit dhe të njeriut…

Shkrimi ka çmimin e jetës. Për tu bërë libër, shkrimi ka koston e vet, por kostoja më e shtrenjtë është mos leximi, injorimi i librit.

Lexues të çmuar! Ju bëni dhe zhbëni shkrimtarët! Pohimi kapet si konstatim paradoksal, por pa ju: miq lexues, ne do të bënim monologun e pa fund të pritjes së ardhjes të dialogut. Monologu  pa dialog i ngjan absurdit të Beketit. Padyshim, mos leximi i shkrimit është vdekje e heshtur e tij!

Andaj, në qoftë se kemi arritur të quhemi shkrimtarë, këtë gradë e jepni ju! Gjithsesi, në anën tjetër të këtij diskursi, fare pranë është vdekja, sikurse këmisha në trupin tonë. Varet prej jush: a do të na mbani për të tillë!

Në këtë diskurs, me gjithë respektin për kritikën si institucion parësor i vendosjes së rendit të vlerave, nuk do t`ia lejoja asaj karrigen e arbitrit. Kritiku dhe kritika do ta bëjë përzgjedhjen e vet. Më intereson lexuesi, receptuesi i heshtur, ai anonimi, por jo anonimusi. Kureshtja do të duhej të rrinte zgjuar për urtarin që nuk të përkëdhelë, nuk të mburrë; për atë të madhërishmin pa politesë, për absorbuesin e të bukurës dhe të së madhërishmes.

Si duket prore kemi mësyrë të bukurën pa e gërshetuar me të madhërishmen. Bukuria pa të madhërishmen gjithnjë mbeti e brishtë, duke mos i përballuar madje as acarit të parë dimëror…

Ecja këtij rrafshi doemos shtron pyetjen: a kemi arritur ta vëmë lidhjen e pashkëputur mes asaj, ose atij, lexuesit të heshtur, të panjohur, por me të cilin na identifikon magjia e shqiptimit të pazëshëm të shtatë zanoreve dhe njëzet e nëntë bashkëtingëlloreve me ndjesi fisnike, me dashuri  njerëzore të pakufi; gjithnjë për t`iu shmangur egoizmit, indiferencës, lakmisë, urrejtjes, grykësisë, krimit dhe diktaturave të të gjitha ngjyrave.

Ritmet e jetës dhe epoka e internetit, në garën e përsosjes së jetës, vallë a mos ju duket sikur e tallin ngathtësinë e librit letrar?! Ndaj shkrimtarë: lypjani një fat e dinamikë tjetër imagjinatës dhe realitetit të pa eksploruar  rreth nesh…

Çfarë të bëjmë  për të mos ngelur në të njëjtën klasë?