Cikël poezish nga Edonë Beqiri Krasniqi

Cikël poezish nga Edonë Beqiri Krasniqi

Cikël poezish nga Edonë Beqiri Krasniqi

ÇFARE ESHTE JETA

-Një ëndërr që të ngulfat kur i mendon ngjarjet që s’mund të bëje asgjë, 

ose mund të bëje, 

por ti bëje ndryshe!

Ose thjeshtë të zhdukeshe

e t’mos bëje asgjë! Më mirë!

Por, 

edhe ndryshe të ishin bërë,

c’rëndësi do të kishte e gjitha kjo?!

Jeta

është një hiç!

Tani po e shkruaj këtë,

dhe nuk e di se a do të zgjohem në mëngjes për të parë se kush e pëlqeu këtë shkrim!

Çfarë do të ndodhte me ëndrrat e lëna në gjysmë?

E me fjalët për t’ia thënë dikujt,

kurdo që rrugët na zënë ngushtë!

Jeta është një hiç!

Është mashtrim!

Është një kurth!

Bëj atë që ke për të bërë 

përderisa merr frymë! 

TË PRITA

E ndjeva se kishe nisur të vije

Bashkë me kokëdhimbjet

netët pa gjumë

e me acarin që më dridhte trupin.

E ndjeva se kishe nisur të vije

nëpër luhatjet e humorit tim

bashkë me guximin dhe frikën

nisa të bëhem gati të të pres.

E ndjeva se kishe nisur të vije

dhe që do të vije bashkë me borën,

bora erdhi

ama ti jo

Bora erdhi

por ty, sot

nuk po të ndjej më

PËRGJIGJU

Kush jam unë  të të ndihmoj

kur jam unë

ajo qe ka nevojë për ndihmë?

Duke luftuar për tu ndier e dashur

të ndjehem e gjallë

midis së sotmes dhe së kaluarës

duke qarë deri në mëngjes

duke u venitur

kështu që askush nuk mund të më shohë.

Unë mund të ndiej egërsinë

në errësirë sonte,

shumë e egër për lëkurën time të butë,

shumë e rëndë për kockat e mia të dobëta

dhe ti po ëndërron tani

në gjumë të thellë

oh sa e bukur duhet të jetë…

tani më trego

çfarë dreqin bëmë

për t’i merituar të gjitha këto?!

ATA E DINË, POR S’DUAN T’IA DIJNË

Ti shohin sytë e skuqur nga ëndrrat e natës

edhe heshtjen e lodhur ta dëgjojnë

e nuhasin aromën e trëndafilit të zbehur

në këtë dimër të ftohtë e te vonë

nëpër furtunën brenda teje

që s’jep me asnjë emocion

Më beso se e dinë se si ndihesh

edhe se çfarë po mendon

madje e kanë mësuar se

deri ku mund të arrish…

sa mund të durosh,

sa pranvera të tjera do të presësh

të ikin e të vijnë,

të njohin

prandaj s’duan t’ia dijnë

SAPO E VRAVE DIKE

Nuk është gjithmonë plumbi

ai i cili mund të vrasë dike!

Ka shumë mënyra të tjera

për tu bërë vrasës!

Nën një,

injoroje dike që të do!

Nën dy,

mos bej asgjë për atë!

Dhe nën tre

acarohu

kur ta kthen me te njëjtën letër.

Dhe ja,

sapo e vrave atë.

Sigurisht, 

jo sikur vrima që bën plumbi në trup,

dhe derdhet gjaku deri në gjunjë,

por më keq…

i vrave shpresat.

Ato të cilat e mbanin gjallë deri sot

ENDRRA QË NUK KA EMËR

Ëndërr që të shkatërron,

netëve pa gjumë

duke e menduar,

atë që ti s’mund ta japësh,

ajo për të cilën s’mund të bëhesh dot!

Ëndërr që pikturohet para syve të tu

sa herë dëshiron ta harrosh,

pa mëshirë

të fton në kërcim për tu zhdukur larg,

por ti nuk ke më forcë

të ecësh drejtë saj!

Frika nuk të le të lirë

të presësh botën

të behet më mirë!

Dhe vitet kalojnë

duke fajësuar veten,

për diçka

që nuk është faji yt!

ATHUA

Në netët e tua pa gjumë

ndonjëherë,

athua më mendon?

Shtratit të butë

mëngjeseve,

kë përqafon kur më as kafja

nuk të zgjon?!

Dhomë e ftohtë pa këngë

heshtje që të shurdhon,

çasteve kur kërkon shenjë nga qielli

dije se shpirti im,

labirinteve po të kërkon.

Tani zgjohu dhe merr gotën

dehu shtrirë në atë shtrat,

këndoje këngën tonë

bëj zhurmë në të dytin kat.

Më puth përmes yjeve

mornicat mi zgjo perpjetë,

edhe pse je shume larg

muza ime përherë ki me mbetë!

MOS VDIS PARA SE TË VIJ

Është ai,

ajo dashuria të cilën e kërkoja me vite,

nëpër fletat e librave 

renditur në raftin plot mister,

përmes puthjeve nëpër filmat me romantik të dekadave,

dhe kur ajo melodi të shtyn qe te mbyllesh sytë dhe të ëndërrosh më tej,

e kupton që ende ka shpresë

Është ai,

ai lloj i dashurisë për të cilën do të përmbysja botën,

do të lëkundja malet,

dhe do të zbrisja poshtë kodrinave të kërkoj një strehe,

e dehur

për ta pritur atë.

Sepse është ai,

dashuria për të cilën ia vlen edhe të vdesësh pasi ta jetosh.

/EDONË BEQIRI KRASNIQI/

KOMENTE