Cikël poetik nga libri “Kasaforta erotike”

/Cikël poetik nga libri “Kasaforta erotike”, botuar nga Shtëpia botuese “BEQIR MUSLIU”, Gjilan – 2025/

Muhamet HALILI

ME TY JAM NJË

për të bekuarën fjalë “të dua”
e thënë nga goja jote
me vrap ngjitem
në Gurinë të Muçajve
qysh sonte

për një puthje të lehtë
nga buza jote e nxehtë
e pi një ujëvarë
si për shnet’

për një prekje me pahir
të atij gjoksi, bardhësi bore
i rrafshoj këto bjeshkë
Karadaku
me shuplakë dore

për një pushim në prehër të butë
e nën strehë të qerpikut tënd
e pushtoj botën
anekënd
veç me këngë

NËSE NJË DITË

nëse një ditë ke mall për mua
dëgjoje këngën që ta kujton ikjen
mbylli sytë dhe më thuaj “të dua”
lejo refrenin të ta pushojë dhimbjen

dhe kur të më gjesh ritmit të saj
plagët e vjetra mos i trazo
më puth siç puthet një buzë n’vaj
dhe në mrekulli t’lutem beso

nëse nata gjumin s’ta bie
vallëzo vargjeve të poezisë për ty
që shkruar i kam me dritën e yjeve
lutu t’zbres dhe te ti të vij

dhe nëse rrugët na kryqëzohen diku
mos u hesht nga ndjesia e fajit
shpërthe si dikur nën hije të fikut
kur shuanim bashkë afshin e zjarrit

nëse një ditë na bashkon fati
s’ka rëndësi nëse është ëndërr
mos u zgjo se as unë s’do të zgjohem
trupat tonë le t’i peshojë shtrati

DRENUSHË E ETUR

je Drenushë mali
e etur
pranë kroit
të shterur
më le të të tregoj
çfarë po ëndërroj
e të bëhem rimë
mbi trupin tënd filiz
jam fllad e ujë
etjen të ta shuaj

TANGOJA NUDO

në podium dalim të zhveshur
vallëzojmë me trupa të ngjeshur

Hapat e lehtë si flutur
fytyra të shpërfaqë të lumtur

e pafajshme si lule e prillit
dorëzohesh në dorë të bandillit

të përndizet trupi i eksituar
akoma tangoja pa mbaruar

derdhet gota e të ëmblit mëkat
kur pezull ta mbaj atë shtat

dhe kur në bel thyhesh
shndërrohesh në pluhur yjesh

sa herë të them zemër
më thërret zëshëm në emër

në podium lojë dritash
intermexo për pushim shpirtrash

dhe teksa të ndriçojnë sytë
merr ftesë për vallëzimin e dytë

PAKTI ME HËNËN

si një sutë e ndjeshme
prekjen time e pret
me të dridhurat vetvetiu të trupit
nga druajtja, turpi i ëmbël
se qejfi më i madh se Stambolli

unë, si të isha
një njohës i mirë i këtij zanati
nuk ngutem
le të ngopet syri them
kam bërë pakt me Hënën
kjo natë do të jetë më e gjatë
derisa të më shuhet etja
e të përhumbem
në butësinë e lëkurës tënde

FLOÇKA

Floçka si loçka
luan lojën e saj
“trazim shpirti”

unë zemërshkreti
ende s’më besohet
e ndjejë prej së vërteti
apo më dëftohet

edhe sonte e pashë
si gjithnjë i pari
buzë lumit rrinte dhe i krihte
flokët e gjata ngjyrë ari

nuk i afrohem dot
kam frikë shndërrohet në ajër
kujdesshëm e vështroj
nga një kaçubë afër saj

kur zemra ia ndjen
se pranë i kam ardh’
ngrihet dhe lirohet
nga ai fustan i bardhë
që me një të tërhequr krahëve
i bie lehtas në tokë
për të më lënë “pa kokë”

Floçka nuk do lutje
vazhdon lojën tutje
njëra këmbë ujin trazon
tjetra rrathët ia krijon
ah, sa bukur aktron

flokët i hedh para
kthehet nga jam fshehur
por surprizë nuk ka
s’lejon floku i krehur

s’e di ç’më tha mendja
se hiret mund t’ia shihja
zjarri më dogji përbrenda
nga të miat dridhërima

loja bëhet më e zjarrtë
kur në ujë futet ngadalë
flokët qull nuk i bëjnë hile
as uji kristal
gjithçka i shpërfaqet
që syri im të kënaqet

dhe noton Floçka
dhe luan loçka
luan e noton
noton e luan
pikën e vlimit ma ruan

atëherë
zhytet e tëra
dhe gjurmë të vetme lë
ca valë rrethore
që dalëngadalë e zhbëjnë
një siluetë femërore

i hutuar si çdo natë
dal nga kaçuba
me dilemën në mua
a ishte prej së vërteti
apo sërish mu dëftua

afrohem te bregu
rrëzë lumit kërkoj
një kujtim më tepër
fustanin e bardhë
dhe një krehër tjetër