Agimet lindin me emrin tënd – Cikël poetik nga Nexhat Rexha
Nexhat REXHA
AGIMET LINDIN ME EMRIN TËND
( Cikël poetik nga libri i sapobotuar, “Mes gurësh përkunden ëndrrat”)
KUR MË FSHIN LOTIN
Ti që më shtrëngon dorën
ke forcën e gurit
kur më fshin lotin
je drita e syve
kur më jep aromën e lules
je frymëmarrja ime
Ti jeton në melodinë e portretin
e një dite që mungon
Ti me tallaze deti anijen time
kurrë nuk e ndalon
Me lirinë e zemrës
je ëndërr që nuk gjallëron
TI VJEN SI PUHIZA MBI VALËT E DETIT
Krejt lehtas në maje të gishtave
hyre në shtratin kur ëndrrat ngarendin për Ty
S’ke nevojë të kesh mbulesën
kur të mbulon erësimi im
Ti vjen si puhiza mbi valët e detit
me fletët e krizantemë
Mbi kurrizin tim djersët rrëshqasin
me puthjet e pambarim
Bashkë do ngremë lumturinë
Skofiare pas stinës me shi
AJO VJEN ME HIJEN E REVE
Ajo vjen me hijen e reve
dhe ringjall shpresën e vonuar
furishëm pushton ardhjen shigjetë
për t’i thënë lamtumirë zhdukjes
Dashuri kulmon aty ku vjen rritja
me portretin fjalështruar në kuvend
për gjendjen gjenezë e rrëfimet përtej nesh
të kundërt godasin vonesën e pagëzuar
NË VROJTIM TË ARDHJES
Mëngjeset vonojnë pa ty
Bashkë me lulet për diellin e agimit
Melodi e zogjve me zgjon
Me trokitje në dritaren time
Heshtja e përgjumur
Diktoi fjalën për një bimë
Për blerimin e pranverës
Dhe gjethet e vjeshtës
Melodi e pakëputur je në vargun tim
Si valë deti kujtimi trazon
Festën e zemrës pa zhurmë
Kur hëna errësirën e shmang
Në stinë amshimi shijojmë frytet vetmitare
Bashkë trupojmë përmes trungut tonë
Mos më këput ledhatimin
Për ëndrrën në vrojtim pas diellit!
NËN HIJEN E VËSHTRIMIT
Ecja ngadalësoi hapat
në vështrim të buzëqeshjes
nga lodhja dhe etja për ata sy
Kodin e çelësit zjarrmia e la pa frymë
kurse dridhjet shtanguan
në gjakim të ëndrrës skofiare
Robëria mbeti në ty pikturë
varur mbi supe përgjithmonë
në muzeun e zemrës
Prangosja ledhatoi vështrimin
bashkë me hijet kur perëndoi dielli
dhe ne mbetëm udhëtarë të pritjes
DITË E MUNGUAR
Brenda mureve të shtëpisë me gurë
frëngjitë tërheqin vërejtjen
për mosardhjen lajmëtare
të ditës dritëshpresë
Muza piketon portretin
përtej skajeve të botës
në kërkim të këngës së vrarë
Ajo rrugëve të botës merr lotin
si pergamenë e palosur
në thellësitë ngadhënjimtare
për ëndrrat e puthjeve në pritje
DITA QË NUK VJEN
Në këtë ditë erdhi e lumja dritë
Që ka zgjidh e ka lidh nyje
Bashkë me erën në shtegtim
Kjo ditë sa shumë dritë
Në labirintin e vjetër
Dhe vonesën e amshuar
Në qiellin e mbështjellë
Retë në shënjestër vënë krismën
Deri në prekjen e zemrës sime
Ti je ajër që frymon gjithkund
Kalon nëpër arteriet e mia
Dhe prapë ikën në pakthim
Shikimet vibrojnë deri në thellësi deti
Matin edhe i çmatin thellësitë
Vetëm për t’i prekur ata sy
YJET SONTE KANË PRANGOSUR SHIKIMIN
Në pritjet e valëve të detit
Ti ke harruar premtimin
Ëndërrues për buqetën e luleve
Muza ime lundron me parafytyrimin
Buzëqeshjen në dritaren e hapur
Në anijen rrufepritëse
Yjet sonte kanë prangosur shikimin
Në dyluftim me monotoninë
E dallgëve të boshatisura
Në pamjen e ngrirë të detit
Në kaltërsi të kam strehuar
Në sytë e thellësive të zemrës
Pritjet vrasin trokitjet e ftohta
SYTË QË KANË ETJE
Kam etje për sytë vezullues
Dhe për lotët ujëvarë
Me pritjet e stërzgjatura
Në ngatërrim të ardhjes
Shikimet flasin me qiellin
Në numërim fije flokësh
Si dikur gjyshja në përrallën
Për të Bukurën e Dheut
Pamja në hijen e lumit
Tretet si hija e Narcisit
Në mallkimin e floçkave
Kur zverdhën fletët e vjeshtës
Melodia e vekut i lidh ëndrrat
Në artin e lashtë ngjyrë zgjedhur
Me endjen e fijeve të zemrës
DOLLI PA FJALË
Valët shtegtojnë
Përtej largësive
Era tymos kujtimet
Mbi krahët e pritjes
Stuhia e mbush kupën
Nëpër dallgë trazimesh
Ndërsa ëndrrat notojnë
Në detin valëdehur
Dritësime agimesh e shkrijnë terrin
E boshatisjes kur vjen ti
Botë e përlotur
Ngre dollinë pa fjalë