3 Dhjetori – Një Ditë Reflektimi mbi Mundësitë dhe Sfida të Personave me Aftësi të Kufizuara

Shkruan: Arlind Vokshi

Sot, me 3 dhjetor, nuk shënojmë thjesht një datë në kalendar. Sot kujtojmë zemrat, shpirtrat dhe sfidat e atyre që çdo ditë luftojnë me barriera që shumë prej nesh as nuk i shohim.

Ka njerëz mes nesh që çdo ditë e nisin me sfida që shumica prej nesh as nuk i vëren. Sfida për t’u ngjitur një shkallë, për të kaluar një rrugë, për të hyrë në një institucion, për të gjetur një vend pune, për t’u dëgjuar, për t’u pranuar… sfida që nuk do të duhej të ekzistonin nëse shoqëria jonë do të ishte më e drejtë dhe më e ndjeshme.

Me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Personave me Aftësi të Kufizuara, 3 dhjetorit, le të ndalemi pak.

Le të mendojmë jo vetëm me logjikë, por me zemër.

A e keni imagjinuar ndonjëherë çfarë do të thotë të jetosh në një vend ku muret janë më të larta se shpina e një karrige me rrota?

Ku trotuaret janë më të ngushtë se ëndrrat e tyre?

Ku dyert e punës mbyllen para se të kenë mundësi të trokasin?

Ku njerëzit shpesh shohin aftësinë e kufizuar, por jo njeriun, pasionin, zemrën?

Është dhimbje e heshtur kur dikush përjashtohet jo për mungesë talenti, por për mungesë rasti.

Është padrejtësi kur dikush ka dëshirë të punojë, por nuk ka kushte të hyjë në vendin e punës.

Është plagë shoqërore kur dikush ka dituri, por nuk ka mundësi t’i zbatojë ato.

Kjo kategori, të cilën shpesh e quajmë “me aftësi të kufizuara”, në të vërtetë ka aftësi të jashtëzakonshme, por shoqëria ua kufizon hapësirën, jo ata vetë.

A nuk është kjo e vërteta?!

Prandaj sot, më shumë se çdo ditë tjetër, duhet të themi:

Le t’i shembim barrierat.

Jo vetëm ato fizike, por ato që na rrinë në mendje dhe në zemër.

Të ndërtojmë trotuare që nuk pengojnë askënd.

Të krijojmë institucione ku dera hapet njësoj për të gjithë.

Të ofrojmë vende pune ku përparësohet aftësia, jo paragjykimi.

Të krijojmë një shoqëri ku askush nuk ndihet “i tepërt”.

Sepse respekti është njerëzor.

Përfshirja është vlerë.

Dinjiteti është e drejtë.

Dhe barazia është detyrim.

Në këtë 3 dhjetor, le të prekim ndërgjegjen tonë.

Le të bëhemi ajo shoqëri që secili prej nesh do të donte të gjente po të ishte në vendin e tyre.

Le të jemi pak më njerëzorë. Sot. Nesër. Përherë!   /2LONLINE/