10 Korrik 1943 – Organizimi ushtarak, disiplina dhe përgjegjësia ndaj Atdheut

Shkruan: Isuf B.Bajrami

“Urdhri nuk diskutohet, por zbatohet.”

Kjo thënie ka shoqëruar ndër shekuj jetën ushtarake të shumë vendeve dhe shpreh një nga parimet themelore të organizimit të çdo force të armatosur: disiplinën. Në kuptimin profesional ushtarak, disiplina nuk është bindje e verbër, por funksionim i rregullt i një organizate që mbështetet në përgjegjësi, hierarki, besim dhe përgatitje. Ajo është elementi që i jep një ushtrie aftësinë të veprojë si një trup i vetëm edhe në rrethanat më të vështira.

Më 10 korrik 1943 u krijua Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare, duke shënuar një etapë të rëndësishme në organizimin e rezistencës së armatosur gjatë Luftës së Dytë Botërore. Krijimi i një komande të përbashkët synonte bashkërendimin e veprimeve, planifikimin operacional dhe vendosjen e një strukture drejtuese më të konsoliduar.

Në historinë ushtarake, ushtritë dallohen jo vetëm nga trimëria e luftëtarëve, por edhe nga cilësia e organizimit të tyre. Arti ushtarak është aftësia për të bashkuar strategjinë, planifikimin, logjistikën, disiplinën dhe udhëheqjen në funksion të një misioni të përcaktuar. Ai nuk është thjesht përdorimi i forcës, por menaxhimi i burimeve njerëzore dhe materiale, marrja e vendimeve në kushte pasigurie dhe ruajtja e kohezionit të trupave.

Komandanti nuk matet vetëm nga urdhrat që jep, por edhe nga përgjegjësia që mban për njerëzit që drejton. Një vendim i drejtë, i marrë në kohën e duhur, mund të ndikojë në fatin e një operacioni, ndërsa një organizim i mirë është shpesh po aq i rëndësishëm sa edhe guximi individual.

Në traditën ushtarake, vigjilenca është një virtyt profesional. Ajo nënkupton gatishmëri të vazhdueshme, vlerësim të kujdesshëm të situatës dhe aftësi për të dalluar rreziqet përpara se ato të shfaqen. Vigjilenca nuk është frikë; është vetëdije. Nuk është dyshim i përhershëm; është përgatitje e vazhdueshme. Për një ushtri, vigjilenca përbën një element të rëndësishëm të ruajtjes së sigurisë dhe të përmbushjes së detyrës.

Po aq thelbësore është mbrojtja e atdheut. Në çdo shtet sovran, forcat e armatosura kanë misionin të mbrojnë pavarësinë, integritetin territorial dhe sigurinë e vendit, në përputhje me ligjin dhe detyrimet kushtetuese. Ky mision kërkon profesionalizëm, përgatitje, përkushtim dhe një ndjenjë të lartë përgjegjësie ndaj qytetarëve dhe shtetit.

Historia tregon se asnjë ushtri nuk mund të mbështetet vetëm te armët. Forca e saj qëndron te karakteri i njerëzve, te aftësia për të bashkëpunuar, te respekti për disiplinën, te profesionalizmi i komandës dhe te besimi reciprok mes drejtuesve dhe trupës. Kur këto elemente ndërthuren, krijohet një organizatë që është në gjendje të përballojë sfida të mëdha.

Për këtë arsye, 10 korriku 1943 mbetet një datë me rëndësi historike për organizimin ushtarak gjatë Luftës së Dytë Botërore në Shqipëri. Përtej zhvillimeve politike të kohës, ajo përfaqëson një moment kur u synua ndërtimi i një strukture komanduese më të organizuar dhe më të bashkërenduar.

Kujtesa historike nuk shërben vetëm për të nderuar të kaluarën. Ajo ndihmon brezat të kuptojnë se mbrojtja e një vendi kërkon institucione të forta, përgatitje të vazhdueshme, kulturë profesionale dhe respekt për përgjegjësinë që shoqëron çdo detyrë ushtarake.

Sepse armët mund të ndërrohen, teknologjia mund të përparojë dhe doktrinat mund të evoluojnë, por vlerat që mbajnë një ushtri të bashkuar – disiplina, profesionalizmi, vigjilenca, nderi dhe përkushtimi ndaj mbrojtjes së atdheut – mbeten të qëndrueshme në çdo kohë. /2LONLINE/